Geschiedenis van de piano

Ruim 300 jaar geleden, rond het jaar 1700, werd de voorloper van de hedendaagse piano uitgevonden door de Florentijnse instrumentenbouwer Bartolomea Cristofori. Vóór deze tijd werden de snaren van het klavecimbel, dat toen al bestond, aangetokkeld. Cristofori zorgde ervoor dat de snaren konden worden aangeslagen met een met leer bekleed houten hamertje. Hierdoor werd een evenredig volume en een repeterende aanslag mogelijk gemaakt, wat voorheen niet mogelijk was met het klavecimbel.   

Piano of forte

Het nieuwe instrument, dat origineel pianoforte heette, maakte het mogelijk om zowel zacht (piano) als hard (forte) te spelen. Het bood de bespelers een geheel nieuwe uitdaging, aangezien ook expressie en klankkleur nu een belangrijk onderdeel werden. De naam pianoforte werd later verder ingekort tot piano, waardoor de term pianoforte inmiddels de betekenis heeft gekregen van "authentiek" instrument van de barok- en klassieke periode.

Verbeteringen in mechaniek en vorm

Voordat de hedendaagse piano geboren werd, werden er nog vele nieuwe ideeën en technieken gebruikt, vooral in Duitsland en Oostenrijk. Er werden verbeteringen aangebracht in mechaniek en de verdere vorm van dit instrument. In Engeland was er een doorbraak; een groep Duitse instrumentenbouwers ontwierp in plaats van het vleugelmodel kleinere vierkante modellen. Het was John Broadwood die zowel de kleinere piano als de concertvleugel een zodanige klankkwaliteit meegaf dat het instrument algemeen als een volwaardig instrument werd geaccepteerd.

De ontwikkeling van een robuuste piano

Tijdens de verdere ontwikkeling van de piano werd de omvang, en dus het aantal snaren, langzaam maar zeker uitgebreid en de stemming iets hoger. Hierdoor kreeg het houten frame steeds meer kracht te verduren. In 1820 werd daarom het gietijzeren frame geïntroduceerd. Ook het systeem van repeterende actie werd verbeterd door de pianobouwer Sebastien Erard. Hierdoor konden de hamers goed gedoseerd de snaren raken. Ondanks deze verbetering gebeurde het toch nog wel eens dat snaren en hamersteeltjes afbraken; de ontwikkeling naar een meer robuust instrument ging daarom door.

Nieuwe soorten

Rond 1850 kwam er een piano tot stand die in grote lijnen overeenkomt met de huidige modellen. Deze was kruissnarig, had een gietijzeren frame en werd in 1867 door Steinway geïntroduceerd op een tentoonstelling in Parijs. In de jaren erna ging de ontwikkeling van de piano door: vooral in de VS waar het enorme achterland en de grote behoefte aan een toegankelijk instrument steeds meer leidde tot een fabrieksmatige productie. Er werden verschillende variaties bedacht, zoals pianola's, giraffepiano's en piramide piano's. Ook vandaag de dag gaat de ontwikkeling van nieuwe soorten piano's door. Zo is er een plexiglas vleugel ontwikkeld, een zangbodem van kristalglas en een moderne versie van de pianola.